سال نو همگي دوستان گلم مبارك 

حیف انسانم ومی دانم تا همیشه تنها هستم

وقتی تمامِ رشته هایِ دلبستگی ام را دستِ تقدیر جدا می کند

 
دلم برايت تنگ مي شود

هميشه با تو ...

 
حتي نخواهي كرداين لحظه آخر وقت خداحافظ حرف مراباور؟

تنهاي تنهايم، عزم سفردارم تا ناكجاآباد، بي ياروبي ياور

قصدغزل دارم،امانمي بارد ابري كه مي بيني، اشكي براين دفتر

شايد زمان عشق وقتي دگرباشد يك روزرؤيايي يا فرصتي ديگر

بايد كه تنهارفت فعلا دراين جاده اسب مرازين كن اي عزم پا بردر

قدري محبت را دركوله ام بگذار طي مي شود راهم باياد توبهتر

اين جاده هاسردند خواهم كه بگذاري قدري ازآن آتش درزيرخاكستر

اي دوست تاهستم شبهابه يادم باش ميعادمان هرشب درماه روشنگر

حرفي ندارم من جزگريه جزاندوه پوزش كه مي ريزم برجان توآذر

اماچه بايد كرد اين سرنوشت ماست اندوه پي درپي شبهاي بي ساغر

ياد تومي آيدآن صبح روشن را وقتي زدم ناگاه تا چشمهايت پر؟

حيران شدي اما خودرارهاكردي بردوش آرامم مانند نيلوفر

اميدِ من بي تووقف چه خواهد شد بردوش غم آيا بايد گذارم سر؟

اما نه، عكس تودرماه مي افتد دركوچه مي ريزي يك آسمان گوهر

آنگه به ياد توباماه خواهم گفت ازعشق ازاحساس ازيك رُزِِِ ِ پرپر

"هرچندفروردين لطفي دگردارد اما بدك هم نيست گرماي شهريور"

اما نبايد گفت رازي كه بين ماست به چشمهاي شورياگوشهاي كر

همواره آغوشم بوي تورادارد يادت هميشه هست جاري دراين دفتر

آن قاصدك آمد ديشب پيامم داد بوي توراپاشيد ه سرتاسر

ازپنجره درماه چشم توپيدابود اشكم فروافتاد برگونه هاي تر

گفتم خداحافظ، گفتي خداحافظ؛ مكثي ولبخندي، نه بيش نه كمتر!

منتظر لحظه ای هستم که دستانت را بگیرم در چشمانت خیره شوم

دوستت دارم را بر لبانم جاری کنم .

منتظر لحظه ای هستم که در کنارت بشینم سر رو شانه هایت بگذارم .

از عشق تو . از داشتن تو . اشک شوق ریزم .

منتظر لحظه ای هستم .

لحظه ای مقدس . منتظر لحظه ی پیوند . که تو را در اغوش گیرم.

بوسه ای از سر عشق تقدیم تو کنم . و با تمام وجودم عشقم و قلبم

را به تو هدیه کنم . اره من منتظرم . منتظر لحظه ای پاک و مقدس

که به تو بگویم هستی ام. هم نفسم .

مونس شب های بی قراری ام . من دوستت دارم . و عشقم و

وجودم را به تو تقدیم میکنم . اره من عاشق توام . و عاشقانه تو را

میپرستم

بغلم کن عشق خوبم بزار حس کنم تنتو

از حرارتت بمیرم بگیرم عطر تنتو

واسه من آغوش گرمت تنها جای امن دنیاست

ساز آشنای قلبت خوشترین آهنگ دنیاست

منو که بغل بگیری گم میشم تو شهر رویا

بند میاد نفس تو سینم مثل مجنون پیش لیلا

به تو شفاف و برهنه دل سپردم بی محابا

بغلم کن تا نمیرم بی تو،تو دستای سرما

مثل دامنه فرشته شب ما قدیس و پاکه

حتی ماه به حرمت ما،عاشقونه تر می تابه

بغلم کن عشق خوبم بزار آرامش بگیرم

سر بزرام روی شونت با نفسهات خو بگیرم

خداحافظ همين حالا، همين حالا که من تنهام

خداحافظ به شرطی که بفهمی تر شده چشمام

بدونی بی تو و با تو ، همينه رسم اين دنيا

شوق آمدنت بهانه بودن بود

رقص آبی چشمانت تمنای خفتن بود

تمام زمزمه های گاه و بی گاهت دعای رفتن بود

چه گویم از دل خود که شادی ام با تو زیستن بود

به عشق گفتم چشم به راه بمان

ولی درون تو لبریز از شوق پریدن بود

نه هیچ کلامی نه هیچ لبخندی فقط سکوت حاکم بود

در آن زمان که شنیدم قصد تو دل بریدن بود

چگونه فراموش کنم خاطرات تو را

چگونه باور کنم هدیه ات به من دل شکستن بود

هنوز از مستی نگاهت خراب مانده ام

گمانم این بود که تقدیر من به تو پیوستن بود

گسستی دل از من رفتی و رفتی

چه گویم از این عشق که حکایت دل سوختن بود

از تو می پرسم عشق

چه خبر از دل من؟

كه تو بهتر دانی كه چه كردی با من

تو شكیبا بی شكیبم كردی

بنگر انقدر غریبم كردی

باز هم می گویم انتظارم روزی

می ستاند پایان.

مژده پایانی

نیك باشد شاید.

باز هم می گویی؛كه نباشد هر حرف

از برای گفتن و نباشد هر جا؛ از برای رفتن.

انجمادم را باز متهم می سازی؛

مجمر صبر دل تا لبالب پر شد

این تلاطم اخر سر به طغیان گذاشت

و خروشم از ركودم پرسید:

و من از تو می پرسم ای عشق

از تو ای دغدغه ساز

از تو ای شورافكن

تو چه كردی با من؟

تو چه كردی با من

كه غریبانه ترین شعر زمین را گفتم.

تــــــــــو چه كردی با من؟

امشب همه چیز رو به راه است

همه چیز ارام.....ارام

باورت می شود....

دیگر یاد گرفته ام شبها بخوابم " با یک ارامبخش "

تو نگرانم نشو !

همه چیز را یاد گرفته ام !

راه رفتن در این دنیا را هم بدون تو یاد گرفته ام !

یاد گرفته ام که چگونه بی صدا بگریم !

یاد گرفته ام که هق هق گریه هایم را با بالشم ..بی صدا کنم !

تو نگرانم نشو !!

همه چیز را یاد گرفته ام !

یاد گرفته ام چگونه با تو باشم بی انکه تو باشی !

یاد گرفته ام ....نفس بکشم بدون تو......و به یاد تو !

یاد گرفته ام که چگونه نبودنت را با رویای با تو بودن...

و جای خالی ات را با خاطرات با تو بودن پر کنم !

تو نگرانم نشو !

همه چیز را یاد گرفته ام !

یاد گرفته ام که بی تو بخندم.....

یاد گرفته ام بی تو گریه کنم...و بدون شانه هایت....!

یاد گرفته ام ...که دیگر عاشق نشوم !

یاد گرفته ام که دیگر دل به کسی نبندم....

و مهمتر از همه یاد گرفتم که با یادت زنده باشم و زندگی کنم !

اما هنوز یک چیز هست ...که یاد نگر فته ام ...

" که چگونه.....! برای همیشه خاطراتت را از صفحه دلم پاک کنم ...

و نمی خواهم که هیچ وقت یاد بگیرم ....

تو نگرانم نشو !!

"فراموش کردنت را هیچ وقت یاد نخواهم گرفت

نيمه شب آواره و بي حس و حال در سرم سوداي جامي بي زوال

پرسه اي آغاز كرديم در خيال دل به ياد آورد ايام وصال

از جدايي يك دو سالي مي گذشت يك دو سال از عمررفت و بر نگشت

دل به ياد آورد اول بار را خاطرات اولين ديدار را

آن نظر بازي آن اسرار را آن دو چشم مست آهو وار را

همچو رازي مبهم و سر بسته بود

چون من از تكرار او هم خسته بود

آمد و هم آشيان شد با من او همنشين و هم زبان شد با من او

خسته جان بودم كه جان شد با من او ناتوان بود و توان شد با من او

دامنش شد خوابگاه خستگي اينچنين آغاز شد دلبستگي

واي از آن شب زنده داري تا سحر

واي از آن عمري كه با او شد بسر

مست او بودم ز دنيا بي خبر دم به دم اين عشق مي شد بيشتر

آمد و در خلوتم دمساز شد گفتگوها بين ما آغاز شد

گفتمش در عشق پا بر جاست دل گر گشايي چشم دل زيباست دل

گر تو زورق بان شوي درياست دل بي تو شام بي فرداست

دل دل ز عشق روي تو حيران شده در پي عشق تو سر گردان شده

گفت در عشقت وفادارم بدان من تو را بس دوست مي دارم بدان

شوق وصلت را بسر دارم بدان چون تويي مخمور خمارم بدان

با تو شادي مي شود غم هاي من با تو زيبا مي شود فرداي من

گفتمش عشقت به دل افزون شده دل ز جادوي رخت افسون شده

جز تو هر يادي به دل مدفون شده عالم از زيباييت مجنون شده

بر لبم بگذاشت لب يعني خموش طعم بوسه از سرم برد عقل و هوش

در سرم جز عشق او سودا نبود بهر كس جز او در اين دل جا نبود

ديده جز بر روي او بينا نبود همچو عشق من هيچ گل زيبا نبود

خوبي او شهره ي آفاق بود در نجابت در نكويي طاق بود

روزگار اما وفا با ما نداشت طاقت خوشبختي ما را نداشت

پيش پاي عشق ما سنگي گذاشت بي گمان از مرگ ما پروا نداشت

آخر اين قصه هجران بود و بس حسرت و رنج فراوان بود و بس

يار ما را از جدايي غم نبود در غمش مجنون و عاشق كم نبود

بر سر پيمان خود محكم نبود سهم من از عشق جز ماتم نبود

با من ديوانه پيمان ساده بست ساده هم آن عهد و پيمان را شكست

بي خبر پيمان ياري را گسست اين خبر ناگاه پشتم را شكست

آن كبوتر عاقبت از بند رست رفت و با دلدار ديگر عهد بست

با كه گويم او كه هم خون من است خصم جان و تشنه ي خون من است

بخت بد بين وصل او قسمت نشد اين گدا مشمول آن رحمت نشد

آن طلا حاصل به اين قيمت نشد

عاشقان را خوشدلي تقدير نيست با چنين تقدير بد تدبير نيست

از غمش با دود و دم همدم شدم باده نوش غصه ي او من شدم

مست و مخمور و خراب از غم شدم ذره ذره آب گشتم كم شدم

 آخر آتش زد دل ديوانه را سوخت بي پروا پر پروانه را

عشق من از من گذشتي خوش گذر بعد از اين حتي تو اسمم را نبر

خاطراتم را تو بيرون كن ز سر ديشب از كف رفت فردا را نگر

آخر اين يكبار از من بشنو پند بر من و بر روزگارم دل مبند

 عاشقي را دير فهميدي چه سود عشق ديرين گسسته تار و پود

گرچه آب رفته باز آيد به رود ماهي بيچاره اما مرده بود

بعد از اين هم آشيانت هر كس است باش با او ياد تو ما را بس است

برای عبور از جاده عاشقی

فقط یک بهانه می خواهم

برای عشق بازی با دلم

یک نگاه و کاشانه می خواهم

برای رقص و شور شعر هایم

چشم تو و یک ترانه می خواهم

برای با تو ماندنم

یک عشق بی کرانه می خواهم

من برای واژه های گوشه گیرم

یک کتابِ پر افسانه می خواهم

برای ماندن بی تردید و خواندن بی تخریب

یک بغل احساس جانانه می خواهم .

برای با تو جاری شدن

یک تعبیر ساده می خواهم

برای عشوه ای زنانه از جان

یک لبخند بی قاعده می خواهم

و آخر هم

از اینهمه هیاهو و تلاطم

من تو را یکبار بی بهانه می خواهم